از جاده جنگل گلستان که عبور می کنم در سمت چپ جاده رودخانه ای دیده می شود و به ظاهر جای خوبی برای ساعتی استراحت به نظر می رسد کنار رودخانه می روم آنقدر کثیف است و بوی بد به مشام می رسد که نمی توان لحظه ای توقف کرد. انواع زباله های ظروف یک بار مصرف مانند قوطی نوشابه- مخصوصا از نوع خانواده- ظروف غذا و پوست انواع پفک و چیپس  به چشم می خورد. با سرعت از آنجا رد می شویم.  فردا قصد می کنیم که به آبشار روستای زیارت در گرگان برویم با کلی زحمت به علت جاده خراب به کنار آبشار به این زیبایی می رسیم . اما افسوس و صد افسوس که آنقدر آنجا ملت با فرهنگمان زباله ریختند که تمام فضا را بوی بد گرفته است در اینجا هم باز زباله ها از همان نوع است.  با خود فکر می کنم  چرا و چگونه می توان این مشکل را حل کرد. به ذهن مالیات بر تخریب محیط زیست می آید . می دانید در کشورهای پیشرفته برای کسانی که دست به تخریب محیط زیست می زنند مالیات وضع می کنند. ظروف یک بار مصرف که در ایران جدیدا خیلی هم رواج پیدا کرده است از مهمترین آلودگی های محیط زیست است چرا که این ظروف  و همچنین پوست تنقلاتی مانند چیپس – مخصوصا از نوع آلومینیومی آن- در طبیعت از بین نمی روند و ملت هم که بدون توجه به اثرات مخرب آنها را در همه جا می ریزند . راه حل این است که به ازای هر قوطی نوشابه هر عدد پفک و...... باید از مصرف کننده مالیات دریافت شود و این مالیات را دولت ظرف جمع آوری این ظروف و فرهنگ سازی  نماید. شاید به ذهنتان برسد که دولت ما با این همه درآمد چرا باید باز یک مالیات دیگر از ملت بگیرد. نظر من این است که اولا بودجه کشور بهرحال محدود است می دانید مثلا چقدر از مدارس ما دچار کمبود های اساسی  هستند و درست نیست که دولت از بودجه بقیه جا ها بزند تا زبالهای که من در محیط زیست ریخته ام  راجمع آوری نمایید . ثانیا من که مصرف کننده این مواد هستم باید برای این تخریب جریمه شوم . بهرجهت پیشنهاد می کنم به نمایندگان مجلس در بودجه کشور ماده ای برای این مالیات قرار بدهند و دولت را مجبور نمایند محیط زیست کشورمان را از این آلودگی نجات دهد.