مردم مالزی اصولا اعتقادی به عزاداری ندارند و دوست دارند همیشه شاد باشند و هرجا شادی است آنها هم حاضرند حال چه از نوع اسلامی؛ غربی ؛ چینی ؛ هندی و.... و از این نظر تک بعدی هستند اگر عید فطر است شادی می کنند برای کریسمس از غربی ها جلوتر اند  برای اعیاد هندی هم آماده اند برای چینی ها هم که دست چینی ها را از پشت بسته اند. اما هیچ اعتقادی به وفات ها ندارند حتی وفات حضرت رسول (ص). حتی نمی دانند تاریخ وفات پیامبر اکرم چه تاریخی است. در رادیو و تلویزیون و مطبوعات هم هیچ گاه به رحلت پیامبر حتی به عنوان تقویم تاریخ  هم اشاره ای ندارند . وقتی ما مالزی بودیم تلویزیون مالزی در شب رحلت پیامبر(ص) مسابقه آواز را مستقیم پخش می کرد. در صورتی که در سایر کشورهای اسلامی این گونه نیست و حداقل حرمت پیامبر(ص) را نگه می دارند این مسایل باعث شده است که اکثر مسلمانان و عربها مالزی را یک کشور اسلامی نمی داند.

 شاید نتواند از مردم مالزی زیاد خرده گرفت فرهنگی است که در آنها این گونه نهادینه شده است و کسی هم در راه اصلاح آن اقدامی نکرده است . اما متاسفانه بسی جای تاسف است که این عدم توجه به رحلت نبی اکرم در سفارت ایران در مالزی و ایرانیان مقیم مالزی هم رخنه کرده است . شاید برای سفارت ماهم عید چینی ها از رحلت اشرف کائنات مهم تر باشد.

اما مهمترین گله من از دوستان وبلاگ نویس مالزی است  وبلاگ های مالزی را در این ایام می خواندم دلم گرفت و از غریبی آن حضرت سوختم.  مهندس سعادتیان از ولنتیان؛ عروسی گلناز و گم شدن غذای ایش نوشته بود . حاجیه خانم مینا کبوتر آهنگی از شرایط خواستگاری به تفکیک محل زندگی و از گم شدن غذای مهندس سعادتیان نوشته است.  سینا راحتی از تولد خودش و بیزینس نوشته.  خانم بهجت از وای وا و دخترش مینا از شرایط جدید مدرسه. خانم بهناز هم که سرآمد این طور نوشته ها است از رحلت پیامبر (ص) مطلبی ننوشته است. بقیه وبلاگ نویسان مالزی هم که کمی تا قسمتی غیر فعال هستند. من با شناختی که از همه این وبلاگ نویسان دارم می دانم که انسانهای بزرگ و شرافتمندی هستند که عاشق نبی اکرم (ص) می باشند ولی فکر می کنم  حال و هوای مالزی تاثیر خودش را داشته است.