وقتی امام از دنیا رفت ملتی عزادار شد.ملتی که عاشق رهبرش بود. من در آن سالی که امام رفت از نزدیک شاهد عزاداری ملت بودم, عزادرای که شاید هیچگاه دیگر ندیدم که حتی کسی برای نزدیکانشان آنچنان عزداری کنند.آن روزها زمزمه ملت این بود:

" در رفتن جان از بدن گویند هرنوعی سخن     من به چشم خویشتن دیدم که  جانم می رود"

آری مراسم تشیع و عزادری آن سال برای امام یک حماسه بود که در تاریخ ثبت شد زیرا تاریخ به یاد ندارد که ملتی اینگونه برای رهبرش عزاداری کند.