در پست قبل اشاره کردیم که نمی توانیم دلیلی داشته باشیم که تاسوعا و عاشورا عدد هستند تا از قاعده شمارش پیروی کنند. و این دو روز هیچ ربطی به اعداد ندارد بلکه معنای دیگری دارند. اما تفسیر و معنای ما از عاشورا و تاسوعا:

 عشر به کسر عین و عشرت, به معنای معاشرت و مصاحبت است. معاشر به ضم میم یعنی مصاحب و عاشر اسم فاعل عشر است که خودش ثلاثی مجرد اسم مصدر عشرت می باشد .خداوند می فرماید وَ عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ)"نسا19 ) - با زنان آن گونه که شایسته آنان است معاشرت کنید. عشیر یعنی همدم و رفیق – وَ لَبِئْسَ الْعَشِیرُ( حج13 - چه بد دوستی انتخاب کرده اند و چه بد معاشر و رفیقی است. العاشور از ریشه عشر    به کسی گفته می شود که معاشرت خصلت او باشد. العاشوراء جایی که میل به معاشرت و رفاقت و مصاحبت نمایان می شود و افراد میل معاشرت خود را با کسی که مورد نظر است عرضه می کنند. و عاشوراء مبالغه است از میل به معاشرت. یعنی روزی که میل معاشرت  ورفاقت با امام به شدت بالا می رود.

 با خارج شدن عاشورا از سلسله اعداد عدد بودن تاسوعا نیز مورد ترید  قرار می گیرد و معنی نهم را از دست می دهد.

 اتسع به فتح الف یعنی گروههای 9 نفره شدند . اما اتسع به کسر الف یعنی وسعت پیدا کرد- گشاد شد- فراخ گردید. اتساع یعنی گسترده شدن – گشاد شدن – بالا رفتن ظرفیت. اتساع شرائین ؛ یعنی رگ ها گشاد شدند و ظزقیت شان برای عبور خون زیاد باشد.  التاسوع چیزی که فراخی و گسنردگی و ظرفیت اش زیاد باشد. و بالاخره التاسوعا یعنی جایی که بتوان ظرفیت را بالا برد و فراخی ایحاد کرد. و تاسوعا این معنی را پیدا می کند: روزی که ظرفیت  بالا می رود و در سینه ها فراخی ایجاد می شود و به جای تنگی , وسعت می باد.

 این دو نام از ابداعات امام سجاد(ع) است.

  انشالله در پست بعدی از تاسوعا خواهم نوشت که با این معنا سازگار باشد.

  اقتباس از کتاب از عاشورا تا اربعین