در پست قبل ابا عبدالله را معنای نمودیم و گفته شد چرا به امام حسین(ع)  اباعبدالله گفته می شود  . اما نکته مهمتری نیز وجود دارد؛ اگر دقت شود هرگاه امام رامی خواهیم به صورت مخاطب سلام دهیم با کنیه اباعبدالله است  وهرگاه بصورت غایب سلام داده می شود به شکل "السلام علی الحسین" است. در زیارت نامه های امام حسین(ع)  دیده نشده است که امام را این گونه سلام داده شود"السلام علیک یا حسین" مگر اینکه با صفاتی همراه شده باشد مثل "السلام علیک یا حسین الشهید "  یا "السلام علیک یا حسین المظلوم ".در صورتی که برای بقیه ائمه (ع) و خود پیامبراکرم هم با ذکر اسم سلام داده می شود بطور مثال در زیارت پیامبر از راه دور داریم"السلام علیک یا محمد  السلام علیک یا احمد ". این موضوع می رساند که اگرچه امام حسین (ع) بما هم هو حسین غائب است ولی به صفت اباعبداللهی اش زنده و حاضر و ظاهر است و ما به پدری که حضورش را درک  می کنیم تا با بهره گیری  از ولایت او و سنت نیکویی که در ظلم ستیزی از خود باقی گذارده , حرکت کنیم و به همان جایی برسیم که اصحاب او در کربلا رسیدند.گرچه "کربلا " به مفهوم کربلای سال 61 از دست ما رفته است و نمی توان به آن زمان بازگشت , اما کربلای دیگری در راهاست که رهبری آن به جای عبدالله با ابا صالح است و حسین (ع) بار دیگر فرزندان خود را به نبرد ظالمین خواهد فرستاد تا این بار در اطراف امام زمان فرود آیند و در وجود او فنا شده و مصداق دیگری از "حلت بفناک" را به نمایش در آوردند.