مدتی  نوشتن سفرنامه من به عراق  تاخیر افتاد انشالله این مطلب را از امروز دوباره انشا خواهم نمود:

 صبح همه به زیارت  مرقد مطهر امام علی (ع)می روند. حرم مطهر امام هنوز تغییرات زیادی پیدا نکرده است فقط یک فضای کوچکی به آن اضافه شده است. هنوز در حرم هیچ گونه برنامه فرهنگی  وحتی نماز جماعت وحود ندارد .نماز جماعتی که برگزار می شود به صورت خود جوش توسط کاروانهای ایرانی است. که معمولا خود عراقی هم در این نماز های جماعت شرکت نمی کنند . حتی در شب جمعه هم دعای کمیل خوانده نمی شود فقط یک نواری از دعای کمیل می گذارند. علت هم براساس پرسش و جو من اختلاف علما و گروههای سیاسی عراق برای تولیت آستان مقدس امام اول شیعیان است. صدری ها بعد از آن قیام خونین برای تصرف حرم توافق کرده اند  که اگر حرم دست ما نیست دست سایر گروههای سیاسی مانند بدریها و جناح حکیم و حتی آیه الله سیستانی هم نباشد. یادم  است مکه که بودیم از یکی از علمای عراقی سئوال نمودم چرا علما نجف و خصوصا آیه الله سیستانی با گروه صدریهای مخالفت نمی کنند پاسخ دادند " ما از خون و خون ریزی بسیار بیم داریم و در اسلام جان  و آبروی مومن از کعبه هم بالاتر است "

حرم بسیار شلوغ است که عمدا بخاطر ایام عید سعید غدیر است اکثر زائرین غیر ایرانی و البته خود عراقی هستند. مشخص است اگر امنیت در عراق ایجاد شود شیعیان زیادی به این کشور مسافرت خواهند کرد و می توانند یکی از منابع درآمدی کشور عراق هم باشد.

درحرم بر سر مزار علمای مدفون در حرم امام علی  از جمله  آقای خویی  و فرزند امام آقا سید مصطفی می روم برای من جالب است رژیم بعث عراق چگونه این علما را دربهترین نقاط حرم دفن کرده است.

به هتل برمی گردیم .نهار که صرف می شود گفته می شود باید هتل را دوباره باید عوض کنیم .