ين هفته به نام هفته دفاع مقدس نام گذاري شده است مي خواستم  خاطره از دفاع مقدس بازگو كنم اما به نظر رسيد مطلبي را در مورد مردم ما و دفاع مقدس بيان كنم . شما  اگر به تاريخ 200 سال ايران نگاه كنيد مي بينيد كه در تمام جنگها متاسفانه قسمتي از خاك ايران از كشورمان جدا شده است كه آخرين آن هم كه در زمان شاه اتفاق افتاده جدا شدن بحرين از ايران بوده است. اما در اين جنگ تحميلي كه با كشور گشايي علني صدام شروع شد بطوري كه قرارداد الجزاير در مقابل دوربين ها پاره كرد و با تمام قوا به ايران حمله كرد. به ايراني كه خود درگير مسايل انقلاب بود. بهر حال پس از 8 سال جنگ چه چيزي  را او بدست آورد آيا توانست حتي يك وجب از خاكمان را جدا كند يا اينكه چون از ايران نااميد شده بود به كويت حمله كرد. آيا اين افتخار براي كشورمان نيست چرا هميشه ما ايراني ها عادت داريم كليت را از دست مي دهيم  و در جزييات دوست داريم خدشه وارد كنيم  تا كليت را از دست بدهيم  كليت را بخاطر چيز هاي جز از بين مي بريم. چرا افتخاري كه  همه دنيا قبول دارد ما خودمان خراب مي كنيم  چرا رزمندگان، آزادگان جانبازان ؛ خانواده شهدا  بايد جز مردم منزوي اين كشور بشوند؟ مگر آنها باعث اين افتخار نبوده اند ؟ چرا امروز كساني كه از جنگ فرار كرده اند  يا براي فرار  سربازي  از كشور گريختند امروزه با افتخار از آن دوران ياد مي كنند آخر در قاموس چه مردمي فرار از دفاع كشور افتخار آفرين هست ؟ آيا امروز نگاه نمي كنند  كه وضع كشور ما چگونه است و وضع كشوري كه ميخواست ما را در قلمرو خودش قراردهد چگونه است. اين چگونه بدست آمده؟ آيا اگر آن روز آن از خود گذشتگيها نبود امروز ما در اينجا بوديم . جانبازاني كه قطع نخاع شده اند بايد امروز اين گونه باشند؟ تا جايي كه من مي دانم در تمام دنيا رزمندگان جنگشان جز افتخارات شان محسوب مي كنند و همه رهبران كه به كشورشان مي روند  به پاس احترام  تاج گلي  در مقبره سرباز گمنام شان مي گذرند. اما ما چگونه هستيم؟

 پ.ن . پارسال چند خاطره از دفاع مقدس بيان كردم كه مي توانيد اينجا 1  2  و  3بخوانيد

پ.ن 2 چند روز پيش مهمان افطار جانبازان آسايشگاه مشهد بوديم مي خواستم گزارشي از آنجا بدهم  ديدم اينجا بهتر نوشته اند حتما بخوانيد.

 عكس از كاوه گلستان